جشن اسفندگان خجسته باد

جشن اسفندگان بر همه دوشیزگان،بانوان و مادران و همچنين كساني كه به فرهنگ بي مانند ايران زمين متوسل مي باشند فرخنده باد. در آينده نزديك با جستاري در همين زمينه در خدمتتان هستم.

در همين رابطه:

اسفندگان_ پايگاه پژوهشي آريابوم

چرا والنتاین؟

وقتی به وقوع و چگونگی به وجود آمدنش فکر می کنم، به نظرم همه چیز گیج کننده و پیچیده می آید، ولي خب چندان هم دور از انتظار نيست. چون ضربه فرهنگي را چنين تعريف كرده اند: تغييرات با ضرب هايي در فرهنگ كه موجب گيجي، سردرگمي و يا حتي فراموشي شود. اين ضربه ها چنان نرم و آرام اما "سنگين" بر پيكر فرهنگ مردم ايران فرود آمده و مي آيد و نتيجه اي جز گيجي، به فراموش سپردن فرهنگ، بي فرهنگ شدن، و بي هويتي را نداشته و نخواهد داشت. شايد اينها را شنيده باشيد. براي نمونه حتي افراد زيادي را مي شناسيد كه از واژه هاي سلام،Hello ،Hi ،و يا bye استفاده مي كنند ولي افراد كمي "انگشت شمار" مي شناسيد كه از واژه هاي بسيار پر معناي _ برخلاف سايرين _ ، درود استفاده كنند. گوشزد مي شود كه سلام در واژگان عربي به مفهوم تسليم بودن است يعني دو نفر كه به همدگير دست مي دهند مي گويند كه من در مقابل تو تسليم هستم و آن دست، دست دوستي نيست بلكه دست تسليم بودن و صلح در برابر يكديگر است. ولي هنگامي كه مي گوييم درود بر تو يعني تمام نيكي ها، زيبايي ها و شادي ها براي تو، حال بهتر و شايسته تر و زيباتر نيست كه به جاي اينگونه لغات!!! واژه فارسي به كار ببريم؟ شايد بگوييم از كجا بايد شروع كنيم؟ بنابر نظر روان شناسان، كودكان و نوجوانان بيش از 75 درصد از آموزش ها و تاثيرات را از درون خانواده ها دريافت مي كنند.پس بنابراين نخستين و بهترين راه آموزش است. از خودمان، از خانواده اي كه در آن زندگي مي كنيم شروع كنيم، به فرزندانمان آموزش دهيم و بدون شك اين آموزش ها كم كم از شما به دوستان و آشنايان منتقل خواهد شد.ما بايد خوشحال باشيم از اينكه داريم فرهنگ ناب خود را كه در حال فراموشي است زنده كنيم. اكنون مي خواهم به اين مورد بپردازم كه چگونه مناسبت تازه اي به نام روز والنتاين چند سالي است كه در بين جوانان ما رواج يافته است. در اين روز عشاق و دوستان به يكديگر هديه مي دهند و اگر توجه كرده باشيد، در اين روزها همه مغازه هاي لوكس و كادو فروشي شلوغ است و جوانان را بيشتر در اين مغازه ها مي توانيد ببينيد. نخست مي خواهم به بيان كوتاهي از تاريخچه اين روز بپردازم:

در قرن سوم ميلادي برابر با اوايل امپراتوري ساساني در ايران، در روم كلوديوس دوم فرمانروايي مي كرده است. به دستور اين فرمانروا سربازان حق ازدواج نداشته اند زيرا عقيده داشت سربازي كه مجرد باشد وابستگي خانوادگي نخواهد داشت و بهتر خواهد جنگيد. اما در اين ميان كشيشي به اسم "والنتينوس" يا همان "والنتاين" مخفيانه عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد. كلوديوس دوم از اين ماجرا خبردار مي شود و دستور مي دهد كه والنتينوس را به زندان بياندازند و سرانجام وي كشته مي شود. از اين رو وانتينوس را نمادي از عشق مي دانند و روز مرگ وي را به نام والنتاين نامگذاري كرده اند. خوب حالا ببينيم بعد از اين همه مدت چرا چند سالي است كه اين جشن ميان جوانان ما رواج يافته؟ به نظر مي رسد دو عامل سبب اين امر شده باشد:

1. كمبود جشن و شادي، آنها را به اين سمت مي كشاند.
2. نداشتن آگاهي در مورد فرهنگ خود، سبب مي شود كه جوانان به فرهنگ هاي ديگر رو بياوردند.

مورد اول از سوي مردم به سختي قابل اجرا است چون جشن هاي بزرگ بايد از سوي قدرتي حمايت شود. البته مردم مي توانند اين مورد را تا اندازه اي ايجاد كنند. ولي مورد دوم را مي توان به دست آورد كه همانا شناختن فرهنگ پربار خودمان است. اگر اين جوانان خبر داشتند كه ما ايرانيان جشني به نام اسفندگان داريم و اين روز نيز روز عشق و مهر نام دارد و يا ما جشن مهرگان داريم. اين جشن مربوط به فرشته مهر است كه در اوستا ميترا، به معناي نور خورشيد و مهر و محبت و عهد و پيمان مي باشد. آيا با دانستن اين مطالب باز هم جوانان به سمت فرهنگ هاي ديگر كه برخي از آنها نوپا هستند كشيده خواهد شد؟ ما در ايرانمان و در فرهنگمان در كنار خودمان اين جشن ها را داريم ولي به آنها توجه نمي كنيم و به دنبال برگزار كردن روز والنتاين هستيم و همين حركت ها و به فراموشي سپردن فرهنگ و آداب و رسوم خودمان و تقليد از ديگران مشكلي را به وجود مي آورد به نام "بي هويتي" كه هم اكنون ما در جامعه مان با درصد بالايي، با آن يعني "بحران هويت" مواجه هستيم و اين بسيار خطرناك است. ما خود داراي فرهنگ هزارساله بسيار پرباري هستيم. فرهنگ بسياري از كشورها برگرفته از فرهنگ كشور ماست. چرا آداب و رسوم و فرهنگ خودمان را زنده نكنيم و به دنبال زنده كردن ديگران باشيم. فرهنگ ما فرهنگ جشن و شادي و مهر و مهرباني است. در هر ماه هنگامي كه نهم روز با نام ماه برابر مي شود،جشن مي گيريم،شش چهره گهنبار داريم. يعني هر روز ماه به مناسبتي روز جشن و پايكوبي است. جامعه اي كه فرهنگ خود را به فراموشي بسپارد چيزي جز مرگ آن جامعه، به دنبال نخواهد داشت. ما با تقليد از ديگران به كجا مي رسيم؟ به جايي كه آنها اكنون هستند و تا ما به انها برسيم آنها در جاي ديگري هستند؟

خلق را تقليدشان بر باد داد

                                   اي دو صد لعنت بر اين تقليد باد

لطفا فقط چند دقیقه از وقت تان را به پاسارگاد دهید و این جمله ی ساده و کوتاه را به موسسات زیر بفرستید

Please save Pasargad The city and mausoleum of Cyrus the Great.        

Please dedicate a few minutes of your time to Pasargad And send this simple and short sentence to the following organizations.

{ Please save Pasargad The city and mausoleum of Cyrus the Great. }

یونسکو ( فرانسه  fax : 33-1-45 68 55 70     E-mail: wh-info@unesco.org UN )

سازمان ملل متحد (نیویورک  fax : +1-212 963 8712     Email : ngls@un )

ژنو    :     fax : 41-22-917-0432     Email : ngls@unctad.org

جشن سده

بر آمد به سنگ گران سنگ خرد                         هم آن و هم اين سنگ گرديد خرد

فروغي پديد آمد از هر دو سنگ                          دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ

جهاندار پيش جهان آفرين                                نيايش همي كرد و خواند آفرين

كه او را فروغي چنين هديه داد                         همين آتش آن گاه قبله نهاد

يكي جشن كرد آنشب و باده خورد                    سده نام آن جشن فرخنده كرد

از نظر ديني: اين جشن به ياد آورنده اهميت نور، آتش و انرژي است. نوري كه از خداوند جداست و از خداوند جدا هم نيست. قبله اي كه در همه جا هست، هرجا كه نور است خدا آنجاست. فروغ خورشيد، ماه، آنش، چراغ و نيز روشنايي دروني دل و جان، همه نشان هايي از فروغ اهورامزدا هستند، بهشت در اوستا به نام روشنايي بي پايان خوانده شده است.

آيين جشن شده:

حكيم عمر خيام در كتاب نوروزنامه مي نويسد:

"هر سال تا به امروز جشن سده را پادشاهان نيك عهد در ايران و توران به جاي مي آوردند، بعد از آن به امروز، زمان اين جشن ها به دست فراموشي سپرده شئ و فقط زرتشتيان كه نگهبان سنن باستاني بوده و هستند اين جشن باستاني را برپا مي داشتند."

هرچند كه نوشته شده است كه مرد آويج زياري به سال ۳۲۳ هجري (سده دهم ميلادي) اين جشن را در اصفهان با شكوه برگزار كرد. همچنين در زمان غزنويان اين جشن دوباره رونق گرفت و عنصري شاعر نامدار ايران در يكي از جشن هاي سده در برابر سلطان محمود قصيده اي درباره سده خواند كه آغاز آن اين است:

سده جشن ملوك نامدار است                         زافريدون و از جم يادگار است

در ايران باستان، و در ميان زرتشتيان ايران، اين جشن نزديك غروب آفتاب، با آتش افروزي آغاز مي شد و امروز هم با همان سنت كوه هايي از بوته و خار و هيزم در بيرون شهر فراهم شده، در حالي كه موبدان لاله به دست اوستا زمزمه مي كنند، بوته ها را روشن كرده و مردمي كه در آنجا جمع شده اند نماز نيايش آتش خوانده، سپس دست يكديگر را گرفته به دور آتش مي چرخند، شادي و پايكوبي مي كنند. اين مراسم به وسيله انجمن زرتشتيان كرمان سده هاست كه بيرون از شهر انجام شده و همه مردم زن و مرد، زرتشتي و مسلمان و كليمي در آنجا گرد آمده و در شادي شركت مي كنند. در تهران اين جشن بيست و پنج سال است كه با شكوه به وسيله سازمان فروهر و در ياغ ورجاوند برگزار مي شود. در شيراز پنج سال اين جشن به همت همسرم پريچهر و با ياري زرتشتيان،آرتشيان و مردم شيرازف برابر كعبه زرتشت، نزديك تخت جمشيد برگزار شد.

*_{برگرفته از كتاب ديد نو از دين كهن نوشته دكتر فرهنگ مهر}